Tuesday, November 30, 2010

സ്വപ്നചാരി

കണ്ണിനടിയില്‍
എന്നെച്ചുംബിച്ചുണര്‍ത്തിയ
കാലത്തിന്‍ കരുവാളിപ്പിനും
എന്നെ ശരീരം
മാത്രമായ് മാറ്റിയ
നിന്‍റെ  കണ്ണിന്‍
പ്രതിബിംബത്തിനും ,
ജീവിതമൊരു ചീന്തു
കടലാസ്സും മഷിപ്പാടുമല്ലെന്ന്
കാട്ടിയ തൂലികയ്ക്കും

നന്ദി

 എന്‍റെ മെയ്യിനും
മണ്ണിനും നിറവും
മണവുമൊന്നെന്നും,
എന്‍റെ ജീര്‍ണത
ഭോഗിച്ചു പുതു
ജീവനുണര്‍ ത്താനായ്  
ഈ ജാരഭൂമി
മാത്രമവലംബമെന്നും 

അറിഞ്ഞതായ് നടിക്കാതെ
നടന്നു നീങ്ങുന്ന
സ്വപ്നചാരികളുടെ
കൂട്ടത്തില്‍ ഇതാ ഞാനും


 

Thursday, November 18, 2010

A resignation letter to societal norms


I am tendering a resignation
letter to all societal norms
let it be official, this is personal,
let me leave, I had been under your
high voltage care for this long.
where I took  root under your wings
even your irate pecks were for
for my good  you would often
remind. As I can wobble now , I have a
perspective, indeed different from
the shadowy staff that you lent to guide, 
I can be on my own as I have writhed out
out of your doors and comforts
that you couched me in. The coziness
 of conventions  where matter
disintegrated often and specks  were
swept under carpet to bring in
the sparkle of false propriety.
I will not dive into your dreams again
My dreams are mine own, now that
The cord is cut, I will struggle
out as a new born into a strange land
unbound by your love and rules.
You may cast a stone with your crowd
mindlessly supporting, but I have
chosen my path, I stray into my
lover’s arms surrendering the thorns
surrounding me, normalcy is painful
as I long to break, blow and  blemish,
the brutal affection you blinded me with,
I saw not my terms, my love, my laws
Instead like a snake to a charmer
I swayed to your tunes, except in my sleep.
Thirty five years and five years of
Poetry , and that’s what I got, just
Five years of defying your gravity,
Five years of freedom
Five years will end
All that I lost for the last thirty years








Sunday, November 14, 2010

Your flowers are still red

For Suu Kyi

The flowers are still red
though you smile fades
with in the memoirs of
the prison bars,
your home was the
dream snaring the foetus
that you never give
birth, your thoughts
of freedom, like your own
children took roots, sprouted
in other lands, not your own.


Suu Kyi, your flowers are still red
though muted with the silent scream
they suffered for years, for generations,
From foreign hands to
the hands of your own Junta,
though wilted , flaming red,
they still adorn your hair.

In the Yangon twilight
you took your free steps
to the paths silhouetted by
the sun that remains
in your eyes even today

Saturday, November 13, 2010

ലോകം ചിരിച്ചോട്ടെ!

അവിടെയുമിവിടെയുമെല്ലാം
എനിക്ക് കവിതയെഴുതണം
ഇരുട്ടിലും വെളിച്ചത്തിലും
മരച്ചില്ലയിലും മനസ്സിന്‍റെ
പല ചേരികളിലുമെല്ലാം
വാക്കുകള്‍ കോറിയിടണം.
ലോകം ചിരിച്ചോട്ടെ!


പ്രകൃതിക്കെത്തിപ്പിടിക്കാവുന്നവ
എന്‍റെ വാക്കുകള്‍ക്കു വഴങ്ങണം,
വേദനകൊണ്ടെനിക്ക് വീണമീട്ടണം
വാക്കുകള്‍ വാചാലരാവണം
എന്‍റെ ആജ്ഞതയിലെ അറിവും
അറിവിലേ രാഷ്ട്രീയവും
രചിക്കുമ്പോള്‍
ലോകം ചിരിച്ചോട്ടെ!



ബാലിശമാണിത്,
എന്നാലും കവിത ഒഴുകണം
എന്‍റെ പഞ്ചിന്ദ്രിയങ്ങളില്‍ നിന്നും
സര്‍വകോശങ്ങളില്‍ നിന്നും
എന്നിലെ പ്രാക്തസംവദങ്ങളില്‍
നിന്നും കവിത വിരിയുമ്പോള്‍
അവിടെയുമിവിടെയുമെല്ലാം
എനിക്ക് കവിതയെഴുതണം

ലോകം ചിരിച്ചോട്ടെ!

Sunday, November 07, 2010

Naranathu Bhranthan*


Sisyphus of our land
your path prevails
your truth is the only
eternal one
you taught us  the hurting
 gravity of lives much before
the apple decided
to fall.
Pushing a rock uphill
all day,
you trudge, you toil and bleed
your sweat out,
telling us all labour is a just a
heavy pebble
pushed down to gorges
at the end of the day.:
telling us that days are
set ablaze to
usher in the silent night,
sun is just a cermonial
flame to welcome
lasting darkness;
but for the cicada songs
and mornful night birds
we exist only in sleep;
telling us that we breathe
to gasp our final breath;
nothing can stand time's
wings, even in the putrid
poems where we long to live
our letters fade with time;
life wilts with every green effort
it fizzles out and the legend of
love remains;
the love you showered
on men with every prophetic step;
the love you taught the world
in your lunatic laugh that
Gravity wins in the end.


* The character in Malayalam folklore, renowned  for his lunacy and prophecy. A self-styled Sisyphus, not doomed by any curse, he was one of those early philosophers who emphasised the futility of life.

Followers

Blog Archive

VerveEarth