Tuesday, February 23, 2010

Emptiness

As a poet writing about
wounds and tears in her
poems, its time to speak
about emptiness that
trickles down one's soul.

a fanatic losing her God
whom she rediscovers
as a stone unearthed
from bowels of earth will
understand what I am taking
about .

or a beggar's tarpaulin
sheet blown away by a whirl
wind, one stormy night
will also explain the condition.

Let me try something better;
a teacher becoming amnesiac
in the middle of a lecture
or the river mouth scorched
dry by an unexpected sun lick,
or love strangling lovers with
its lies and delusions.
or waking up in the morning
drained of all the blood,
that you wish you are dead!

The essence is sucked dry
The kernel is crushed
when the sun closes its
eyes never to open again,
Do you call these emptiness?

കണ്ണുനീരും വേദനയും
മഷിയില്‍ ചാലിച്ചതിനു
പുറമേ
ആത്മാവിലേക്ക് ഇറ്റി-
റ്റു വീഴുന്ന ശൂന്യതെയെപറ്റി
എഴുതട്ടെ

താന്‍ ആരാധിച്ചിരുന്നത്
ഭൂഗര്‍ഭത്തില്‍ നിന്നെടുത്ത
വെറും കല്ലാണെന്നറിഞ്ഞ
മതഭ്രാന്തിക്ക് ഞാന്‍ പറയുന്ന
തിന്‍ ധ്വനി മനസ്സിലാവും

കൊടുംകാറ്റില്‍
അത്താണി നഷ്ടപെട്ട
ഭിക്ഷക്കാരനു എന്റെയീ
അവസ്ഥ ഗദ്ഗദത്താല്‍ വര്‍ണ്ണിക്കാം


ക്ലാസ്സിനിടയില്‍
അമ്നേഷ്യ ബാധിച്ച
അദ്ധ്യപികയെപോലെ
അല്ലെങ്കില്‍ സൂര്യ
ചുംബനത്താല്‍
ഉണങ്ങി വരണ്ട
നദീമുഖംപോലെ,
പ്രേമത്തിന്റെ നീരാളി
പിടുത്തത്തിലമര്‍ന്ന
കമിതാക്കളെ പോലെ,
രക്തംവാര്‍ന്ന പോയ
ശരീരം പോലെ
നഷപ്പെട്ട അന്തസത്ത,
അടഞ്ഞ കണ്ണ്
ഒരിക്കലും തുറക്കാത്ത
സൂര്യന്‍...
ഉപമകള്‍ക്ക് പഞ്ഞമില്ല
ശൂന്യതയെ വര്‍ണ്ണിക്കാന്‍...

Tuesday, February 16, 2010

Wounds

once an enlightened poet said,
to know the depth of wounds
delve into them, feel them,
sores and pain, and the fresh
trickle of blood that spurts
from their volcanic spouts,
with a warm coagulant foam,
and the way it says with
many words that it hurts.

Know the feel of wounds,
do not take my wrists to slash
to show what pain is all about.
when your wounds heal, you should
know that my wounds hurt too
and some wounds never heal...


ജ്ഞാനിയായ കവി
പണ്ടൊരിക്കല്‍ പറഞ്ഞത്രെ:
മുറിവിന്‍ വ്യപ്തിയറിയാന്‍
മുറിവേല്‍ക്കണം ,
അതിലേക്കു ഊളയിടണം
സ്പര്‍ശിക്കണം, വൃണത്തിന്‍റെ
ഓവുചാലില്‍ രക്തത്തിന്‍
ചൂടറിയണം, പതനുകരണം,
വേദനയുടെ സ്പന്ദനങ്ങള്‍ക്ക്
കാതോര്‍ക്കണം.

വേദനയെ തൊട്ടറിയാന്‍
വേദനയെന്തെന്നറിയിക്കുവാന്‍
വൃണപ്പെടുത്തേണ്ടെന്നെ നീ,
നിന്‍റെ മുറിവുങ്ങുമ്പോള്‍
എന്‍റെ വേദനനീയറിയുക,
വൃണങ്ങള്‍ ഉണങ്ങില്ലെന്നും

Tuesday, February 09, 2010

My Magical boat

My buoyant body
bobs up and down,
winking at the
depths of life,
frenzied by
the promises,
hopes that make
it float.

Up and down
up and down
and here I go
in my magical
boat.

snorkeling
into questions to
tease out answers
I divorce their
union
with no guilt
but with mischief
and with trite.

Up and down
up and down
and here I go
in my magical
boat.

penning nonsense,
on punchlines,
lingering
philosophies
that no one reads,
see this web-morgue
heaped with words.

Up and down
up and down
and here I go
in my magical
boat.

Wednesday, February 03, 2010

The Point of no Return

There is a point of no return
as the bee hums in your ears,
we are led into the trance
of a dervish sighting his lover.

When we smell the blood of life
outside us, we leave our homes
for hunting our heart beats down
darting to the corridors of death.

Back home only pasts and memories
wait, our future smells of blood,
sweat and tears that excite us more,
swatting our pasts behind screens.

Home also smells of myrrh, frankincense,
a house thatched with palm fronds by
gossipy bidi-puffing women, black as
kohl in their shrivelled pea-pods.

Their work clothes smelt of sweat and
betel juices, their freshness smelt of
frangipani flowers, lifebuoy , incense
and sex in their daily evening talkies.

one might wonder at the transition of
poverty from sweat and body juices to
face powder and cheap perfumes, and snobs
keep away from the stuff of the masses

The thatched roof housed riotous history
of the king's concubine hidden in the attic
the public memory of the Rapunzel hair wound
on her arm that hid three men in its fold,

I thought my hair was also thatched with
its curls and nits, that I tidied the
fringes and went scissor happy, till I got
them straightened out with chemicals

but sprouting thoughts of the pasts which still
knits a cornice on my head are smoothed
to crown my momentary amnesia. Fresh foliage
shoots out of my seediness to pleach the branches

There was a point of no return when I crucified
the Messiah, looked for the silenced scrolls,
and testaments fastened to the scold's bridle,
I buried my single God for a skeptic's pantheon.

There is a point of no return when life
parades its colours in glory in day light
blindens its hues at night, just to dole
hope as soul syrups to those living,
inching the vale of death day by day.


ഒരു പൂവിതളും പിന്നെ വണ്ടിന്റെ
മുരള്‍ച്ചയും നിന്നെ നിന്റെ
നാഥനിലേക്ക് നയിക്കുന്നത് പോലെ,
ഒരിക്കലും തിരികെ വരാന്‍ പറ്റാത്ത
ഭാവിയിലേക്ക് നാം നടന്നു കഴിഞ്ഞു

ഹൃദ്യത്തുടിപ്പിനെ വേട്ടയാടി
രക്തത്തിന്റെ മണം പിടിച്ചു
മുന്നോട്ടു പായുമ്പോള്‍,
ഓര്‍മയുടെ ഭൂതം മാത്രം.
പഴമയുടെ തിരശ്ശീല നീക്കി,
രക്തശോണിമയിലേക്ക്
ഒരു കിതപ്പോടെ നടന്നടുക്കുമ്പോള്‍,
അത് മരണത്തിന്റെ ഇടനാഴിയിലെ
ക്കുള്ള കുതിപ്പാകാമെന്നറിഞ്ഞോ നീ ?

ചന്ദനത്തിരിയും കുന്തിരിക്കവും
മണക്കുന്ന വീട്ടുമുറ്റം ,
ഓലമെടയുന്ന സ്ത്രീകളുടെ
കറുത്തുണങ്ങിയ നുണകള്‍ക്ക്
ബീഡിയുടെയും വിയര്‍പ്പിന്റെയും മണം,

വസ്ത്രങ്ങളില്‍
എണ്ണയും വെറ്റിലക്കറയും;
കുളിച്ചൊരിങ്ങിയ സായാഹ്നങ്ങള്‍ക്ക്‌
ലൈഫ്ബോയുടെയും,
കനകാംബരത്തിന്റെയും, രതിയുടെയും
സിനിമാ കൊട്ടകകളുടെയും ഗന്ധവും .

അവരുടെ ശരീരസ്രവങ്ങളും
വില കുറഞ്ഞ പൌടെറിന്റെ
ഗന്ധവ്യതിയാനങ്ങളും ഞങ്ങളെ
ചിന്തിപ്പിച്ചു.

ഓലമേഞ്ഞ വീട്ടുമച്ചിലെ
ചരിത്രം ഓര്‍മയുടെ ചെപ്പില്‍ നിന്നും
വീണ്ടെടുത്തപ്പോള്‍, അവളുടെ മുടിയഴകിന്
ആറുമുഴം നീളം.കുളക്കടവില്‍
ഈറനുടുത്തവരെ കണ്ടു മോഹിച്ച
രാജാവിന്റെ ചരിത്രം വേറെ.

ആ ഓലമേഞ്ഞ മച്ചില്‍
എന്റെ ഈരുള്ള ചുരുള്‍മുടി,
നാളേറെ കഴിഞ്ഞു
രാസവസ്തുക്കളിട്ടിട്ടും
മാറാത്ത ചുരുള്‍ച്ച,
കയ്യാലയിലെ തളിരില പോലെ,
തഴമ്പിച്ചു നിന്ന എന്‍ ഓര്‍മകള്‍.

ഗൈരികത്താല്‍ മൂടി ഞാന്‍
എന്ന്‍ ഏക ദൈവത്തെ..
പുതിയ സുവിശേഷങ്ങള്‍ തേടി,
പല ദൈവങ്ങളെ കുടിയിരുത്തി
ദിനങ്ങളുടെ വര്‍ണ്ണപ്പകിട്ടു
കണ്ടു രാത്രിയില്‍
അന്ധരായി പരതുമ്പോഴും ,
മടങ്ങി വരാനാവാത്ത
മരണകെണിയിലെക്കെന്നു
നാം വിസ്മരിക്കുന്നുവോ?

Tuesday, February 02, 2010

Mummy memories

"Selfish, unwanted!"
I have heard it
even when I was
roe in the womb;
ma ejected me
with a Caesearian.

They said that,I was
fished out from
a garbage bin,
I was dark and
my sweat smelled.


Now, its time for you
to shut me in a grave
in your mind's corner,
bury all promises like spices
and incense with the mummy,
and unearth me once a while
like a strand of memory:
sweet and bitter
at the same time.



സിസേരിയനു മുന്‍പ്
ഒരു പരിന്ജീലായി
ഉദരത്തിലുള്ളപ്പോഴേ
"സ്വാര്‍ത്ഥ, വേണ്ടാത്തവള്‍"
എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടാവണം

ചവറ്റു കുട്ടയില്‍ നിന്നും
എടുത്തതുകൊണ്ടാവണം
ഈ കറുപ്പും ദുര്‍ഗന്ധവും,
അവര്‍ ചിരിച്ചു

നിനക്കും നിന്റെ മനസ്സിന്റെ
കല്ലറയില്‍, വാഗ്ദാനങ്ങളും
സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളുമായി എന്നെ
അടക്കം ചെയ്യാം .
പിന്നെ, ഒരു കയ്പ്പും-
മധുരവുമുള്ള ഓര്‍മയായി
ഉയര്‍ത്തെഴുന്നെല്‍പ്പിക്കാം

Followers

Blog Archive

VerveEarth